Türkiye’de tıpta yan dal uzmanlık eğitiminde yaşanan kriz çarpıcı boyutlara ulaştı: 2 Mayıs 2026’da yapılan YDUS sonrası 2 bin 923 kontenjanın neredeyse yarısı (bin 435’i, yüzde 49) ilk yerleştirmelerde boş kaldı, ek yerleştirmede ise yalnızca 44 aday yerleşebildi. Özellikle çocuk yoğun bakımda 125 kontenjanın 120’si (yüzde 96), nefrolojide 169’un 157’si (yüzde 92,8), neonatolojide 258’in 236’sı (yüzde 91,4), çocuk acilde 73’ün 62’si ve çocuk hematoloji-onkolojide 119’un 102’si boş kalırken, algoloji gibi görece daha az riskli ve özelde çalışma imkânı yüksek alanlar ilk 20’nin 11’i tarafından tercih edildi. Ankara, Hacettepe, Gazi, Çapa ve Cerrahpaşa gibi köklü tıp fakültelerinde bile kontenjanların üçte biri ile yarısı dolmazken, şehir hastanelerinde neonatoloji kadrolarının tamamı boş kaldı; yoğun bakımda ise acil tıp uzmanları kontenjanları doldururken dahiliye ve anestezi uzmanları için açılan kadroların büyük kısmı tercih edilmedi. Genç hekimlerin üçüncü mecburi hizmet baskısı, performans-ciro baskısı, şiddet, uykusuzluk ve malpraktis riskinden kaçınarak daha “rahat” branşlara yönelmesi, yenidoğan skandalının gölgesinde kritik alanlardan kaçışı hızlandırıyor; bu tablo, tıp eğitiminin nitelik ve insan odaklı politikalarla yeniden ele alınması gerektiğini açıkça gösteriyor.